Feestje?

Afgelopen weekend hadden wij een ‘surpriseparty’ georganiseerd voor een collega die met zwangerschapsverlof gaat. Het was een groot succes, wat alleen mogelijk was door een paar autiproof aanpassingen. Wij delen deze tips voor een autiproof feestje graag met onze lezers!

De eerste stap naar succes zit hem in de voorbereiding. Om het goed duidelijk te maken, is de methodiek van ‘Geef me de 5’ erg helpend. Hieronder kun je teruglezen hoe wij het aan de hand van de vijf puzzelstukjes hebben uitgelegd aan de cliënten:

Wat: Een verrassingsfeestje voor Miranda omdat zij met zwangerschapsverlof gaat en tot november hier niet zal zijn. Er zullen spellen zijn die jij kunt doen en er is lekker eten wat jij mag pakken.
Hoe: Een paar begeleiders zetten tijdens schermtijd de spullen klaar, zoals de spelletjes en de hapjes. Jij kunt in die tijd gewoon lekker schermen zoals altijd na de lunch.
Waar: Het feestje vindt plaats in de schuur.
Wanneer: Het feestje begint na schermtijd en duurt niet langer dan een uurtje. Als jij het eerder niet meer leuk vindt omdat je het bijvoorbeeld te druk vindt, zullen wij eerder stoppen.
Wie: Alle begeleiders en cliënten die vandaag aanwezig zijn op Heuvelhof zullen ook aanwezig zijn bij het feestje. Er zijn verder geen mensen die jij niet kent.

Of het stap voor stap doorgesproken wordt of dat het verhalend verteld wordt, hangt af van het niveau van het kind. Bij kinderen die meer gewend zijn, beter met dergelijke situaties om kunnen gaan en die al veel gewerkt hebben met de stappen van Geef me de 5, kan het mogelijk al meer verhalend verteld worden.

De voorbereiding is nu voldoende afgerond, het feestje kan beginnen! Maar wat is er nu nodig om ook tijdens het feestje plezier te ervaren?

Wat erg helpend is, is om het kind te laten zien wat hij/zij allemaal kan gaan doen. Voor sommige kinderen is dit voldoende, maar bij veel kinderen met autisme is er nog iets extra nodig. Het is dan prettig als jij helpt met het opstarten van een activiteit. Ook kun je even laten zien welke snacks er allemaal gepakt kunnen worden als hij/zij trekt heeft. Soms is het fijn om te laten zien dat jij het ook pakt als ijsbreker of wanneer jij het de eerste keer even pakt voor hem/haar.

Zie je dat hij/zij signalen van overprikkeling vertoont of even niet goed weet wat hij/zij kan doen? Probeer hem/haar dan even mee te nemen in een van de activiteiten, dit kan een rustgevende activiteit zijn of zoals bij ons feestje een enorme prank met de begeleider die met verlof gaat. Het gaat erom dat hij/zij een doel voor ogen heeft en zich kan focussen op iets. Waarschijnlijk kun jij op het moment zelf het beste inschatten wat voor soort activiteit op dat moment helpend is.

Verder nog een laatste tip: maak het positief! Maak bijvoorbeeld bij het spel een yell waarbij je de kinderen de hemel in prijst “GO, GO, GO, Piet en Jan vind ik zooooooo!” (met een duim omhoog) wanneer je merkt dat hij/zij goed zijn of haar best doet.

Met de juiste begeleiding en ondersteuning kan een feestje ook voor kinderen met autisme een feestje zijn.

Spaar ze allemaal!

Tijdens het bijhouden van de administratie kan ik op een bepaald punt ineens erg fanatiek worden. Het bij elkaar verzamelen van de documenten, het compleet krijgen van de ‘verzameling’ en hierna het voldane gevoel maken dat ik zo fanatiek kan worden. Afgelopen week deed dit mij ineens denken aan het verzamelen van de Pokémonkaarten van vroeger en dit bracht mij weer even terug naar mijn kinderjaren.

Ook kwam hierdoor het inzicht dat het verzamelen van de huidige Pokémonkaarten, de moestuintjes van de Albert Heijn, voetbalkaartjes en noem maar op een ontzettend goede voorbereiding is voor kinderen op het volwassen leven. Laten we de moestuintjes eens als voorbeeld nemen. Als ik kijk naar onze cliënten, wordt er alleen al door het sparen van de moestuinmaatjes spelenderwijs gewerkt aan verschillende doelen.

Er wordt namelijk geoefend met vrijwel alle executieve functies. Door middel van de afvinklijst kunnen de cliënten zien welke combinatie moestuinmaatjes zij al hebben verzameld. Doordat wij dit direct doen tijdens het openen van de moestuinmaatjes, ervaren de cliënten dat door iets direct te doen zij minder kans hebben dat zij afgeleid raken en het vergeten. Tevens merken zij dat ze het overzicht goed kunnen bewaren wanneer het netjes bijgehouden wordt op de afvinklijst. Hiermee trainen we dus al op het verminderen van afleidbaarheid en behouden van overzicht. Ook vergt het een hoop plannen en organiseren. Sommige tuintjes kunnen pas op een later moment gezaaid worden, ze hebben water nodig, als ze ver genoeg gegroeid zijn kunnen ze overgepot worden. Het lijkt zo simpel, maar stiekem trainen we al een hele hoop.

Het mooiste aan het oefenen met de moestuintjes is dat de cliënten hier rust in vinden, plezier ervaren en ervaring opdoen met activiteiten die nieuw voor ze zijn, ze hebben niet eens door dat ze eigenlijk hard aan het werk zijn ter voorbereiding op het volwassen leven! Zo pakken wij het werken aan doelen graag aan. 

Moederdag

Het is tijd voor wat lovende woorden voor de moeders, in het bijzonder voor de moeders van kinderen die extra zorg nodig hebben. Steeds vaker delen mensen op social media wat het moederschap nu echt inhoudt en dat dit echt niet altijd bestaat uit rozengeur en maneschijn, in tegenstelling tot de tijd hiervoor waarop het op social media er altijd maar perfect uit moest zien. 




Het kan soms best pittig zijn om alle ballen omhoog te houden en dan ook nog eens geduldig te blijven wanneer jouw kind meermaals opnieuw vraagt waarom iets is zoals het is, waarom de dag nu anders verloopt dan normaal met alle gevolgen van dien en waarom hij nu op zondag niet alleen met zijn Lego mag spelen maar er van hem verwacht wordt met zijn neefjes te spelen die ook bij oma op bezoek zijn. Dit zijn de uitdagingen waar een moeder van een kind met autisme tegenaan kan lopen. 


En toch dragen de moeders van de kinderen met autisme die wij kennen elke dag weer met liefde de zorg voor de kids. 


Moederdag zit er bijna op, maar wij zijn elke dag trots op jullie. 



Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

Veel van onze cliënten spiegelen gedrag van de ander. Zij weten vaak niet goed wat gepast gedrag is of voelen dit niet intuïtief aan, waardoor spiegelen in veel situaties een passende oplossing lijkt. Wanneer het gedrag van een ouder/docent/begeleider dan gespiegeld wordt door de cliënt, is het belangrijk je hiervan bewust te zijn. Het kan soms namelijk best voor gekke situaties zorgen!

Vandaag hoorde ik een voorbeeld dat goed illustreert wat in veel situaties gebeurt. Eén van onze cliënten zei de begeleider in gebiedende wijs om iets te pakken: “Pak jij dat maar”. Normaliter zou ik van de begeleider in een dergelijke situatie verwachten om voor te doen hoe deze cliënt dit ook kan vragen (“Wil jij dit even voor mij pakken?”). In dit geval zou dit oneerlijk zijn. De cliënt zei dit, omdat de begeleiders dit ook tegen hem kunnen zeggen. Dit maakte dat ik mij realiseerde dat veel volwassenen aan kinderen kunnen zeggen iets te doen, wat dan gepast is, maar wanneer kinderen dit bij volwassenen doen is het ineens niet gepast? Wij hebben onze lering hieruit getrokken en zullen verzoeken aan de cliënt doen op de manier waarop wij ook graag willen dat zij het aan ons vragen, zodat zij het direct op de juiste manier leren.

In een situatie zonder begrip van het autisme had hier ook heel anders gereageerd kunnen worden. Er had vanuit gegaan kunnen worden dat de jongere wel weet dat je het netjes aan de volwassene vraagt, in plaats van dat het in gebiedende wijs gesteld wordt. De jongere had zich onbegrepen kunnen voelen wanneer hij hierop aangesproken zou worden, terwijl hij/zij zich van geen kwaad bewust was. Als er maar genoeg van dit soort momenten zijn, hoe klein dan ook, waarbij de jongere verkeerd begrepen wordt, kan dit op lange termijn grote gevolgen hebben op het zelfbeeld.

Wat ik graag wil uitdragen middels deze blog is dat het altijd belangrijk is om begrip te tonen naar de ander en je bewust te blijven van jouw eigen gedrag. Met wat begrip kom je een heel eind!

Cursusaanbod

Naast alle diensten die wij al bieden, namelijk de individuele begeleiding, de coaching en de ouderbegeleiding, hebben wij ook ons cursusaanbod vernieuwd met de nieuwste bevindingen en kennis over de diagnose.


De psycho-educatie autisme is nu dan ook aan te vragen en kan op afspraak in de thuissituatie geboden worden (mits iedereen gezond is uiteraard). De cursus wordt tot nu toe beoordeeld met een 9 gemiddeld door de deelnemers die hem reeds hebben gevolgd.

Uitbouw!

Al langere tijd zijn we aan het bedenken hoe we meer binnenruimte kunnen creëren en vele plannen zijn gepasseerd. Het laatste plan wordt nu ook daadwerkelijk uitgevoerd! We krijgen extra binnenruimte door het plaatsen van een chalet en ook het hele paardenverblijf wordt vernieuwd.

- Chalet

Woonkamer met keuken
Badkamer
Snoezelruimte
Kantoorruimte

- Stallen

Ruime binnenstallen
Overdekte poetsplaats
Verharde uitloop aan iedere stal
Zandpaddock 

Boekentip!

We zouden Heuvelhof niet zijn als we niet proberen van ieder negatiefs iets positiefs te maken, dus ook nu kijken wij naar wat er nog wel kan nu heel Nederland veel binnen zit. Wij zijn aan het lezen geslagen!
Een boek dat eruit springt is Zondagskind van Judith Visser. In het boek wordt in allerlei levensfases omschreven hoe het is om te leven met een autistisch brein. Zij is pas op latere leeftijd gediagnosticeerd, waardoor vooral het onbegrip van de omgeving duidelijk terug te lezen is, maar waar je ook de ontwikkeling volgt waarin zij zich zelf ook steeds meer anders begint te voelen en haar best doet om andere gedragingen te kopiëren, ondanks dat dit tegen haar natuur in gaat. Hieronder een stukje uit het boek:

“Jasmijn is zo ongezellig, had ik tante Bertha vorige keer horen zeggen. Ze zit altijd maar op haar kamer, we zien haar nooit.

Merkwaardig, dat het woord ‘gezellig’ voor de een iets heel anders kon betekenen dan voor de ander. Ik vond het hier op mijn kamer gezellig, met mijn boeken en mijn sprookjesbandjes en de vogels in de boom op het grasveld achter. Soms deed ik mijn raam wijd open om ze uit te nodigen naar binnen te komen, maar dat deden ze nooit.

Terwijl ik dát soort visites nou juist leuk zou vinden.

Mensenvisite was het vervelendst wanneer ik een volle blaas had. Hoe zachtjes ik ook naar de wc sloop, er was altijd wel iemand die me vanuit de woonkamer zag. Zoals de vorige keer, toen ome Gerrit me opmerkte en heel overdreven riep: Kijk nou, ze is er dus tóch! Hallo Jasmijn!


Ik had me zo ongemakkelijk gevoeld dat ik met een knal de wc-deur had dichtgetrokken. Vervolgens was het me niet eens gelukt om te plassen. Met verkrampte billen had ik op de bril gezeten, terwijl er vanuit de woonkamer een lachsalvo had geklonken na een grap die zeker weten over mij ging. Mijn blaas was op slot gesprongen van de zenuwen.”